PERFECT BLUE

Deze film mag dan wel uit 1997 stammen, ṿ̣r dit jaar was hij hier echter niet te bekijken, dus daarom staat Perfect Blue alsnog in de lijst van 2000. Bovendien is dit een schuchtere poging om de film niet in de vergetelheid te laten sukkelen.

In Perfect Blue volgen we Mima, een zangeresje in een meisjesband (stel u iets als K3 voor), dat genoeg heeft gekregen van het zingen en de grote stap zet naar de filmwereld, ook al gaat het hier niet over de meest kwalitatieve films (houdt u gewoon even de carrière van Traci Lords voor ogen).
Tot zover gaat alles goed, maar Mima wordt gestalkt. Niet alleen lijfelijk, maar ook op het Internet. Op de site Mima’s Room leest ze alles wat ze de voorbije dag heeft gedaan.
Het gaat pas echt mis wanneer Mima een bombrief krijgt opgestuurd en er slachtoffers beginnen te vallen. Mima begint zich, net als haar personage in de film, af te vragen of dit nog allemaal tot de realiteit behoort. Op Mima’s Room staan er ineens dingen waar ze zich niets meer van kan herinneren.
Bovendien krijgt ze steeds waanvoorstellingen waar haar oude ik, de popidool, haar verwijt in haar nieuwe leven een ordinaire slet te zijn geworden.

Mima is niet de enige die verward is, ook de kijker kan na een tijd niet meer volgen wat echt en wat niet echt is. En de kijker is al confuus, want de tekenstijl is zo speciaal dat je toch een tiental minuten nodig hebt om er gewoon aan te raken. Maar na die tien minuten geef je het niet meer op: de film is voorzien van een stevig script en put alle voordelen die het animatiegenre maar kan bieden, ook uit. Mima’s oude ik springt in het rond zoals zelfs Carrie Anne Moss dat in The Matrix niet zou kunnen. Haar stalker hoort niet alleen de stemmen, maar ziet ook hoe Mima’s posters tot hem spreken (doe dat maar eens met een gewone film).
Perfect Blue doet volgens de reclame denken aan Hitchcock (Marnie), maar er is geen beter voorbeeld te verzinnen dan Repulsion van Roman Polanski. Dezelfde reclamebron verwijst voor de bloederige afrekeningen ook naar Dario Argento, maar eender welke regisseur van giallo’s was een even goede keuze geweest.
Vat de vorige regels samen en concludeer: giallo + psychologische horror + geweldige tekenstijl. Dat klinkt goed. Zelden was anime zo levensecht.

Regie: Satoshi Kon
Website:: Perfect Blue.