Brokedown Palace

Regisseur van Brokedown Palace is Jonathan Kaplan, vooral bekend van The Accused, maar bij het Kurtodrome ook gekend door Death Ride to Osaka waarin Jennifer Jason Leigh door een bende pooiers gedwongen wordt tot een bestaan als bardanseres in Japan. Irritant op de voorgrond was toen de muziek.
Zestien jaar later is dat niet anders: Brokedown Palace is weer zon film waarvan je gelooft dat men de film heeft gemaakt om de soundtrack te promoten. Veel eer valt er overigens niet mee te halen: twee meisjes worden met drugs betrapt in Thailand en een sjofele advocaat probeert hen vrij te krijgen. Mocht u dit soort verhaaltjes nog niet eerder hebben gehoord, dan bent u vast de enige.

Soundtrack-soundtrack en Japan-Thailand. Valt er nog iets op dat overeenkomt tussen Death Ride to Osaka en Brokedown Palace? In 1983 slaagde Jennifer Jason Leigh erin de film boven de grauwe middelmaat te trekken en in 1999 had Kaplan daar zelfs een trio voor: Kate Beckinsale oogstte wel vaker lovende kritieken, Bill Pullman was eerder dit jaar al erg in vorm in The Guilty en van Claire Danes kunnen we ook meteen twee rollen bedenken waar ze goed in was. De belangrijke vraag is dan ook: is het hen gelukt?
Wel, ten dele: waar Death Ride nog kon profiteren van een tweedehands verhaal dat altijd wel iets blijft hebben met de spanning en actie die zon verhaal meebrengen, heeft Brokedown Palace het moeilijker, want uiteindelijk weten we wel dat ze ginder achter in het Oosten niet zo aardig zijn voor drugssmokkelaars. Er zijn dan nog een aantal films waar men de gevangenen mishandelt om er wat meer afwisseling in te krijgen (wat vaak leidt tot een rit over the top), maar wie weet dat de strenge Engelse keuring deze film voor 12 jaar en ouder schatte, weet genoeg. Claire Danes krijgt n keer een stevige tik op haar handen en daar blijft het bij.

Tja, dan moet zon film het wel doen met de acteerprestaties en dat lukt Danes, Beckinsale en Pullman (sorry, wij weigeren Kate na Bill te zetten, ook al hoort dat zo volgens Amerikaanse regels) ook wel enigszins. Het is geen film waar u de volle pot voor moet betalen, maar de prijs van een video kan er zeker wel af.
Wat de belangrijkste tour de force van deze film is, is de vraag "wie heeft het nu gedaan?" Wist Alice (Danes) of Darlene (Beckinsale) dat ze drugs aan het smokkelen waren, of zijn ze zo onschuldig als ze beweren? Meestal kan men op voorhand al lang zien wie van de twee de schuldige is (en anders kan u gokken: u hebt 50% kans), maar in Brokedown Palace wordt de kijker door middel van de beproefde mondjesmaat-techniek in ware X-Files-stijl heen en weer geslingerd tussen de mogelijkheden. U kan natuurlijk nog altijd gokken, maar nu is er maar 25% dat u de juiste keuze gokt (het aantal schuldigen kan immers 1, 2 of 0 zijn). Dit is geen makkelijke techniek, want meestal maken schrijvers of regisseur wel een fout en weet je het toch nog, maar in deze film lukt het erg goed.

Toch wat minder dat de film begint met de cassette die advocaat Hank (Pullman) krijgt van Alice. Haar eerste woorden dat ze niet weet waar beginnen aan het verhaal en dat hij ondertussen toch al aan het doorspoelen is, maar in ruim het eerste kwartier van de film zitten er een aantal verhalen die de advocaat vermoedelijk inderdaad geen barst kunnen schelen. Vermoedelijk probeerde men de film iets langer te maken, of nog snel wat mooie beeldjes te schieten van Thailand om de toeristische dienst aldaar te paaien. Daar hadden we best zonder gekund, net als nog een aantal andere kleine verhaallijntjes overigens.
Maar toch: zat er nog iemand te wachten op een meisjes-in-Oosterse-gevangenisverhaal? Niet echt. Voor een film die desondanks toch nog een beetje kan verrassen n bovendien rechtgehouden wordt door een trio aardige acteurs zijn we best trots op Brokedown Palace.