2003 zit erop. Rest ons nog een overzicht van de in de bioscoop geziene films:


1. Dogville (9,5)
Bij het uitwerken van Dogma 95 zei Lars von Trier dat hij de cinema graag iets soberder had. Dat het nog soberder kan, bewijst Dogville. Of de kleine Lars op de speelplaats met krijt speelde, is niet geweten, maar in Dogville gooit hij de meeste decors weg. Waarom een stad nabouwen als enkele lijnen op de vloer ook volstaan? Goeie vraag. Hier en daar staan nog wel enkele hulpstukken (een medicijnkast wordt voorgesteld door een medicijnkast en de winkelbank is ook echt een winkelbank), maar het effect is niettemin toch behoorlijk bevreemdend. Dat wordt niet geholpen door de bewegende camera's in het begin. Eerder dit jaar vonden we bij Bloody Sunday het gezwenk gepast, maar hier stoort het. Toch in het begin, maar laten we wel wezen: de film duurt net geen drie uur, dus u heeft alle tijd om eraan gewoon te raken. Dogville nestelt zich in de kleine niche tussen theater en cinema, maar is overduidelijk een voorbeeld van het laatste. Von Trier doet graag speciaal, wat soms in het nadeel werkt van zijn oeuvre, maar hier ten volle tot zijn recht komt. Dit is grootse cinema en de decorloosheid helpt om nog meer te genieten van het acteerwerk van een indrukwekkende cast: dat Nicole Kidman meespeelt, weet onderhand iedereen wel, maar er zijn ook nog de grote Lauren Bacall, Udo Kier (was von Trier een acteur geweest, dan had hij Kier geheten), de stem van John Hurt, Chloë Sevigny, enkelen die we op dit moment vergeten en James Caan. De film is opgedragen aan Katrin Cartlidge.
2. Far From Heaven (9,5)
Todd Haynes maakte een prachtige film en Julianne Moore zet een uitstekende vertolking neer en toch is er iets dat aan dit pareltje scheelt, maar we weten niet wat. Het is detailkritiek, maar we vonden dat extra vonkje dat ons een film doet uitroepen tot meesterwerk, net niet terug in dit schitterende drama. Toch hoort u deze film absoluut gezien te hebben.
3. Revenger's Tragedy (9,5)
Alex Cox is één van onze favoriete regisseurs (en op filmgebied ook onze mentor). Dat zorgt ervoor dat bij twijfel (geven we deze film 9,5 of 9?) het hoogste cijfer de bovenhand haalt, maar dit is dan ook een goede film gebaseerd op een stuk van Thomas Middleton. In zijn film knipoogt Alex Cox vrolijk naar Romeo + Juliet, die samenwerking tussen William Shakespeare en Baz Luhrmann, en bekende gebeurtenissen (de dood van prinses Diana). De regie is strak en er wordt fijn geacteerd door o.a. Christopher Eccleston, Eddie Izzard (ja, de komiek) en Derek Jacobi. Grappig, goed en cru: probeer de film zeker niet te missen. Hopelijk speelt hij nog elders dan op het Festival van de Fantastische Film.
4. Dolls (9,5)
Dolls is de originele titel van de nieuwste Takeshi Kitano, een titel die suggereert dat Kitano steeds meer voor een westers publiek filmt. Het is maar één van de vele verwijten aan het adres van deze film: de film zou te traag zijn, niet interessant genoeg en wat nog allemaal... Er is weinig van aan. Dolls vonden wij een mooi stukje cinema en inderdaad best traag, maar vond u bijv. Kikujiro of Sonatine dan zo'n brok adrenaline? Het is waar dat u voor heel wat van Kitano's films de tijd hoort te nemen en dat klopt zeker voor Dolls, maar dit is zo'n film met een eigen ritme en als u zich rustig laat meedrijven met dat ritme, valt er heel wat moois te zien. De kostuums en de decors zijn beeldig en deze film (gebaseerd op een eeuwenoud Japans verhaal) onderzoekt de donkere kant van liefdespijn. Erg mooi is ook hoe de verhalen samenlopen. Dit is niet zomaar een porte-manteaufilm waar het ene verhaal het andere opvolgt of een debiele link de verhalen aaneenlinkt, het mooie is dat er veel meer personages zijn dan verhalen en je niet precies weet welk verhaal Kitano als volgende zal aansnijden. Als we eerlijk mogen zijn, wij vonden Kikujiro behoorlijk tegenvallen, maar dit is een Kitano naar ons hart.
5. Zatoïchi (9)
Schitterende film van Takeshi Kitano over de blinde masseur. Ook heel prachtig opgebouwd. Met verre voorsprong de beste zwaardklievende film van 2003.
6. Lord of the Rings: The Two Towers (9)
Peter Jackson slaagt er nog steeds in drie uur film als vrij kort te laten lijken.
7. Dark Water (8,5)
Zet een ander muziekje (of geen) onder de eerste helft van de film en men had u nog kunnen overtuigen dat u naar een Waals drama zat te kijken (maar dan wel beter geregisseerd dan meestal). Om maar te zeggen dat Dark Water van Hideo Nakata (zie ook Ring) bijzonder rustig begint. Nakata weet echter wel hoe hij naar een crescendo moet toewerken en dat zal u gemerkt hebben ook. Dark Water is akeliger dan Ring en dat u al vrij snel doorheeft wie dat mysterieuze meisje is en waar het zich schuilhoudt, maakt niet uit. De film bouwt daardoor wel iets te traag op. Dark Water's scène met het haar in het water (zie de film en u begrijpt waar we het over hebben) is in Azië ondertussen al enkele keren geplagieerd. Haast u dan ook vooral naar Brussel of Wallonië, want alleen daar is Dark Water uitgebracht.
8. Swimming Pool (8,5)
Haast u naar de bioscoop voor de nieuwste François Ozon, want het zou wel eens de laatste goede film van de man kunnen zijn. Gezien het niveau van de Vlaamse filmkritiek en het jaargetijde verbaast het ons overigens dat nog niemand een grap met 'ozonlaag' heeft gemaakt, al was het maar vanwege de broeierige sfeer in de film. Enfin, u kent onze gevoelens omtrent Ozon onderhand wel: eerst maakte hij verschrikkelijk pretentieuze cinema die werkelijk nergens op sloeg (pretentie van de slechte soort dan ook nog) en toen kwamen er ineens wonderprenten als Sous Le Sable en 8 Femmes. Dan moeten we even nuanceren, blijkt nu: Gouttes Brulantes... bevond zich ergens tussen het irritante werk van weleer en het geweldige werk dat nog moest komen. Swimming Pool behoort ook tot het betere werk van Ozon, al steekt 's mans fetishkantje weer op. Soms zorgen fetishelementen voor mooie cinema, soms lijkt het algauw op de opa-en-omareeks van pornokoning Lipstick. Ozon behoort tot de tweede categorie en dient dus alle fetishisme af te zweren (althans toch in zijn werk, daarbuiten gaat hij voor ons part aan de ventilator zwaaien in Tarzanpak). Gelukkig houden de heerlijke acteerprestatie de film op een redelijk hoog niveau: Charlotte Rampling doet voor de tweede maal mee, Ludivine Sagnier al voor de derde. Beide dames hebben in de drie goede films van Ozon meegespeeld en dat verdient een pluim. Af en toe steekt het gevoel "wat moet ik hiermee?" en "waar gaat dit naartoe?", maar dat mag de pret niet drukken: Swimming Pool mag zeker gezien worden. En op de vraag "waar gaat dit naartoe?" kunnen we alleen maar antwoorden: hopelijk niet de verkeerde kant uit.
9. Identity (8,5)
Zal James Mangold ooit een briljante film maken? Dat vroegen we ons af na het bekijken van Identity, want net als bij zijn vorige films (en dan denken we o.a. aan Heavy en Girl, Interrupted) hadden wij het gevoel dat het wel okee was, maar dat er iets ontbrak. Identity sleurt om te beginnen een knoert van een foute titel mee, zo fout dat we bijna niet willen geloven dat het niet opzettelijk werd gedaan (de titel verklapt net iets teveel). Die titel én het bijbehorende verhaal (dat in de tweede helft van de film net over de schreef gaat) zorgen ervoor dat Identity door vele critici massaal werd afgekraakt. Onterecht volgens ons, want de film is meer dan een whodunnit alleen. In deze film wordt er namelijk van vrij goed tot briljant geacteerd (vooral John Cusack is nog beter dan we van hem gewoon zijn) en ook Mangold zet zijn camera waar het precies hoort. Er valt hier kortom van een schitterende film te spreken die alleen qua verhaal net iets te licht weegt, maar met zoveel genietbaars is dat niet de ergste ramp.
10. Bloody Sunday (8,5)
Waarom toch altijd die zwenkende camera's, vragen we ons weleens af. Is het statief dan helemaal nergens voor uitgevonden? Ook Bloody Sunday hobbelt vrolijk op en neer. Dat is irritant in het begin (we weten wel dat men er een documentaire-achtige film van wil maken, maar toch), maar het dient gezegd dat daardoor de chaos van die dag wel goed wordt weergegeven. Voor één keer mag het dan nog eens. Nog een sterk punt is de vertolking die James Nesbitt neerzet: dat noemen wij hier acteren. Maar goed, Bloody Sunday is een veredelde tv-film: niet zozeer qua inhoud, maar vooral vanwege die momenten waar u kan vermoeden dat er een reclameonderbreking had kunnen komen. Het heeft Bloody Sunday een heel punt gekost. Na de film is er nog het bekende nummer van U2 en dat blijft doorlopen als de film verteld is en het volk de zaal al heeft verlaten. Wij vonden dat de film genoeg stof tot nadenken gaf om nog even in ons zeteltje te blijven zitten. En zo hoort het eigenlijk bij dit soort films.
11. The Warrior (8)
Als ik zeg dat ik The Warrior heb gezien, is de kans groot dat u afkeurend denkt aan een film met Bruce Lee, Jet Li of Steven Seagal. Als ik u dan vertel dat The Warrior een Brits-Indische mythologische film is, is de kans groot dat u even afkeurend kijkt als was het een film met Bruce Lee, Jet Li of Steven Seagal geweest. Tevreden mompelen wij dat The Warrior een film is met een onderlaag (het mythologische verhaal) zoals we die graag hebben: als u de mythes niet kent of niet ziet dat het hier om een mythe gaat, werkt de film even goed. De enige reden om de film slecht te vinden, lijkt me dat u een vechtfilm verwacht. Een persoonlijke gok is dat de krijger vrij vroeg in het verhaal sterft (op het moment dat hij het meisje in het dorp ziet) en daarna aan een lange tocht naar de eeuwige sneeuwvelden begint om in het reine te komen met zijn verleden. Wil u die onderlaag niet zien, dan rest er u nog een schuld-en-boeteverhaal met hele mooie landschappen. Het oog wil ook wat.
12. Chicago (8)
Chicago heeft brute pech, want bij momenten is de film zó goed dat de kijker zich afvraagt waarom de rest niet even briljant had kunnen zijn. Richard Gere moet een gladde, geslepen advocaat spelen en dat eerste lukt hem wel, maar het tweede niet. Over het merendeel van de cast (Renee Zellweger, Catherine Zeta-Jones, Queen Latifah, John C. Reilly en vele anderen) willen we daarentegen niets negatiefs opmerken.
13. Phone (8)
Phone is de tweede film van de Zuid-Koreaanse regisseur Byeong-ki Ahn, een Aziatisch kassucces dat bij de filmfans niet al te beste kritieken krijgt. Het verhaal (wie een GSM opneemt, lijkt tot sterven gedoemd) klinkt in eerste instantie dan ook als een afleggertje van Ring (een bijzonder grappige titel in dat verband) en de film heeft minder shockeffecten dan Ring en The Eye waar het steeds mee wordt vergeleken, maar al die critici ontgaat één heel belangrijk punt. Wie de film ziet, merkt dat de regisseur best wel een giallo op tijd en stond kan smaken. De film oogt heel erg als iets van Dario Argento en een bepaalde plotlijn (we kunnen niet verklappen welke zonder iets te verklappen) is duidelijk geïnspireerd op een film van Lucio Fulci (die, vòòr hij bekend raakte als horrorregisseur, ook enkele giallo's draaide). Phone is minder bloederig dan Italiaanse giallo's (of zeker als die Vlaamse giallo Alias), maar Aziatische horror drijft vaak ook meer op sfeer dan gore. Ergens rond de veertigste minuut konden we het verhaal even niet volgen (dat maakt het overigens nog meer een typische giallo), maar vijf minuten later zaten we weer helder bij de les. Leuk om een typisch Zuid-Europees genre eens een Zuid-Koreeanse behandeling te zien krijgen. Lang leve het Festival van de Fantastische Film!
14. Hero (7,5)
De nieuwste Jet Li verwacht u zelden geregisseerd door Zhang Yimou. En als Tony Leung en Maggie Cheung dan ook nog van de partij zijn, hebben we ineens heel veel potentieel in handen. Hero is zo'n Oosterse vechtfilm die u kent van vooral Crouching Tiger Hidden Dragon. Het verhaal mocht af en toe wel een duwtje krijgen, maar de beelden zijn oogstrelend mooi. U kan uw geld aan veel slechters vergooien.
15. Lilja 4-Ever (7)
The Magdalene Sisters en Lilja 4-Ever, want beide zijn in hetzelfde bedje ziek en sterk. Goeie films, maar het "'t Is toch erg, meneer"-gevoel steekt een beetje te hard op. Dat Lilja net boven de zusjes eindigt, dankt u (en de film) aan regisseur Lukas Moodysson die het niet te drammerig maakt. De film begint met een (letterlijk en figuurlijk geslagen) Lilja die verloren rondloopt in een stad, bovenop een brug gaat staan en misschien wel naar beneden wil springen. Hoe is het zo ver kunnen komen? De human-interestreporter in u wil het weten en de film vertelt het. Soms met een viool te veel en het moet gezegd: van het personage Volodja kregen wij het bijzonder op de heupen. Aan de andere kant zet Oksana Akinshina een bijzonder sterke Lilja neer (en was dat niet het hoofdpersonage?). Velen kloegen bij deze film dat hij minder vrolijk was dan voorgangers Together en Fucking Amal. Zieke geesten zijn dat, want Amal was zeker geen vrolijk filmpje. Bekijk de film desnoods nog maar eens opnieuw (de film is het waard) en als u nog twee uur over heeft, mag u best Lilja 4-Ever òòk bekijken. Men spreekt namelijk niet voor niets over "de moeilijke derde": in het geval van Moodysson werd dat een niet onmisbare film die u ook niet hoeft te mijden. Soundtrackgewijs herkenden wij vooral Rammstein en tAtU.
16. Kill Bill (7)
Kill Bill is tot nu toe de beste Tarantino, maar deel 2 zal nog heel wat moeten goedmaken. Hoewel zowat de hele wereld er anders over denkt, is het voor ons toch verre van een klassieker. Het verhaal zit niet helemaal goed (het is gefragmenteerd noch geconstrueerd) en als zelfs wij de fouten makkelijk kunnen zien, scheelt er toch iets. Een hele goede ode van een filmgeek aan zijn favorieten, maar helaas niet meer dan dat. Hopelijk doet het vervolg het beter.
17. The Magdalene Sisters (7)
Mooi gefilmd is het en schokkend ook, maar soms was The Magdalene Sisters iets te zeer uit op shockeren en dat trekt de prestatie van regisseur Peter Mullan dan weer iets naar beneden. Dat lijkt hij na een uur ook wel te beseffen en daar wordt de film ook weer beter, maar toch konden wij niet van het gevoel afraken dat deze film nog beter was geweest als de regisseur het iets anders had aangepakt. Jammer, maar zeker niet slecht.
18. Marion Bridge (6,5)
Marion Bridge is een film met een klein Twitch City-gehalte: met Molly Parker en met een script van Daniel MacIvor (Nathan in Twitch City). MacIvor schrijft graag scripts of herwerkt ze (zie o.a. The Five Senses). De regisseuse (de debuterende Wiebke von Carolsfeld) kakelt in interviews over hoe dit een vrouwenfilm is, maar in één ding kunnen we haar volgen: dit is nog meer een actricefilm. De drie zussen zetten het verhaal geloofwaardig neer, ook al kabbelt de film een uur lang verschrikkelijk voort. En voor wie 6,5 dan een hoge score vindt: dan moet er nog een half uur komen. Eigenlijk was dit een perfecte film van 30 minuten, als u tenminste de voorgeschiedenis van de zussen kende. Zie de film dus gerust op video of DVD, houd u bezig gedurende een uur en wees dan onder de indruk van een bij de keel grijpend stuk film. En dat van sterke actricefilm, dat geldt ook voor het eerste uur.
19. The Kid Stays In The Picture (6,5)
En zo belandde een documentaire in de Belgische bioscopen, een levensverhaal dan nog wel van ene Robert Evans. De mans heeft ook een interessant leven: hij begon als slecht acteur, werkte zich op tot de man achter Paramount en schonk op die manier het leven aan films als Rosemary's Baby, The Godfather en, met in de hoofdrol zijn toenmalige vrouw, Love Story. Bij de roem kwamen de drugs en vervolgens het verval. Een jarenlang proces knaagde ook nog aan hem en over dit alles schreef hij een boek (en waarvan dit de verfilming is). Bob Evans kan aangenaam vertellen en natuurlijk dienen we alles te slikken met een korreltje zout (zowel Evans hier als producent William Castle in diens biografie noemen zichzelf als reden waarom Rosemary's Baby zo'n succes werd, zodat u al snel denkt: "En Polanski dan?"), maar we zijn hier voor de film. Deze documentaire mixt een aantal technieken op spitsvondige wijze: archiefbeelden worden afgewisseld met foto's en bewegende effecten zoals in Röyksopp's clip 'Eple'. Jammer alleen dat enkele beelden (zoals Evans' prachthuis) ettelijke keren te veel in beeld komen, want op den duur ben je iets minder gepakt. En als Evans iets kon, was het wel je inpakken. Een interessante documentaire, maar een lichte teleurstelling.
20. Frida (6)
Mooi geregisseerd door Julie Taymor, daar niet van, maar we waren toch verdomd teleurgesteld door Frida. Waarom maakt men nu een biografie over de vrouw van een bekend schilder, kan men zich afvragen na het bekijken van deze film, want haar werk komt nauwelijks aan bod. Bovendien leerden we in deze film hoe de taal Mexicaans klinkt: als Amerikaans met een licht Spaans accent. Om enigszins van deze film te genieten, raden we u aan deze film thuis te bekijken: dan kan u het geluid afzetten en genieten van Taymors kunst.
21. Bangkok Haunted (5,5)
Het jammere resultaat van een doorbraakfilm is dat je er ook gratis de vroegere werken bijkrijgt en dat die vaak minder interessant zijn. Als The Eye niet was doorgebroken, dan had u vermoedelijk nooit van Bangkok Haunted gehoord, ook al regisseerde Oxide Pang slechts één van de drie verhalen. Nog maar eens een porte-manteaufilm inderdaad, maar lang niet zo sterk als Dolls (zie elders). Heel homogeen is de film ook niet, want het door Pang geregiseerde 'Revenge' is duidelijk anders dan de andere twee delen van de trilogie (geregisseerd door Pisut Praesangeam). Het tweede en derde verhaal hebben weinig moeite om het eerste te overklassen, maar je blijft toch op je honger zitten. Erg jammer voor een film die twee uren en tien minuten de kans kreeg iets te betekenen. Het eerste verhaal gaat over een verdwenen meisje en een drum, het tweede over een verleidende lotion die minder onschuldig is dan ie lijkt en het derde over een agent die de dood van een mooie vrouw onderzoekt. Ook van zo'n synopsis wordt een mens niet bepaald geprikkeld. Bekijk de film gerust als men hem u aanbiedt (want er zitten wel degelijk mooie stukken in), maar doe er vooral niet teveel moeite voor.
22. Underworld (5,5)
Hier is iets dat u niet echt van ons verwacht: een film die volgens ons gered wordt door de special effects. Want voor het verhaal (vampieren vechten tegen weerwolven) hoeft u het niet te doen. In den beginne is er wel nog een verhaal, maar halverwege de film wordt de plot, vermoedelijk tijdens één van de vele vechtscènes, gekortwiekt. En de acteurs zijn ook niet allemaal even goed. Maar de special effects mogen er zijn en lijken ons, ongeoefend oog, zelfs langer mee te gaan dan die van de blockbusters van dit jaar.
23. Secretary (5)
We zullen maar beginnen met het slechte nieuws, zeker: in Secretary zat zoveel meer dan hetgene dat u krijgt. Misschien dat regisseur Steven Shainberg daarmee de ultieme domineerzet mee wou regisseren (hou het volk van het beloofde), maar niettemin behoorlijk vervelend. Net als de helft van zijn film overigens. Eerlijk gezegd, de enige reden om deze film toch te zien is Maggie Gyllenhaal (broer van Jake die u nog hoort te kennen van Donnie Darko uit 2002, een film waarin Maggie overigens òòk zat), want die acteert dat de vlammen ervan af schieten. James Spader doet het ook goed, maar dat valt minder op door Gyllenhaals prestaties. Dat maakt het overigens des te erger dat de film maar matig is (al die moeite voor niks). Het compleet van de pot gerukte einde zorgt er wel voor dat we dit onder het label 'komedie' plaatsen.
24. Down With Love (4)
Down With Love beweert een ode aan de komedies uit de jaren vijftig en zestig te zijn, maar als men ons had verteld dat het een parodie was, hadden we het ook geloofd. In 1963 heeft Barbara Novak (Zellweger) een behoorlijk feministisch boek geschreven waarin vrouwen worden aangemaand de seks van de liefde los te koppelen zoals ook mannen dat kunnen. Ze kan het meteen in de praktijk brengen als de gladjanus Carter Block, casanova en journalist, haar aan het lijntje probeert te houden. Barbara geeft Carter een koude douche en hij zint op wraak: hij wil aantonen dat hij haar voor hem kan laten vallen. U merkt het al: de film is een beetje klef en, als de hoofdrollen niet door Zellweger en McGregor waren vertolkt, dan had u de film best genegeerd. Nu raden we u echter aan de film eens te bekijken als hij op tv wordt vertoond. Besteed er niet teveel geld aan en vul regelmatig uw glas met verse drank.
25. View From The Top (3,5)
Regisseur Bruno Barreto zag u afgelopen op heel wat kunstkanalen met zijn film Four Days in September en in de bioscoop met View From The Top, een film met Gwyneth Paltrow die in het stewardessendom een droomjob ziet (en ja, hoe ironisch dat we net deze film in het vliegtuig zagen). En ja, Gwenyth en Candice Bergen doen het wel aardig, maar dan hebben we het ook wel weer gehad. De film balanceert op een slap koord tussen aanvaardbaar en klef en mede dankzij Mike Myers dondert de film van het koord en valt plat op de bek. Myers geeft gestalte aan een man met een oogprobleem en ondervindt hier dat hij niet eens zo goed kan loensen als Clarence, de leeuw uit Daktari. En de leeuw was nog grappiger ook. Om u alvast een geniale grap te verklappen: "You put the wrong em-PHA-sis on the wrong syl-LA-ble." Ja, wij liggen nog steeds in een kramp, zij het niet van het lachen.


Hier vindt u enkele trailers vinden van films die op dat moment of binnenkort in de bioscoop te zien zijn. Tenzij anders vermeld, zijn deze films in Quicktime-formaat.
Lord of the Rings 3: heet eigenlijk The Return of the King
Thirteen: won heel wat controverse en een prijs te Sundance (en hier in een kleiner formaat)
Elephant: volgens Cannes beste film en beste regisseur (Gus van Sant).
Underworld: kies uw actietrailer uit vier formaten.
Darkness: de opvolger van Los sin nombre met o.a. Anna Paquin.
Phone Booth: na dertig jaar kreeg Larry Cohen zijn script verkocht. Terecht?
The Eye: de trailer in Real Video


IMDb: de degelijke database voor al wat film is
Cinebel: vertelt u alles over wat er in België te zien is, was en zal zijn.
Cineguide: algemeen filmnieuws in België

Ten slotte de top twintig van de week. Niet noodzakelijk onze keuze, maar deze films trokken volk.


Dit was een pagina van het Kurtodrome.